Wat doet Dushi allemaal voor jou?

Dushi haar belangrijkste taak is het signaleren van mijn epileptische aanvallen. Dit doet zij door mij langere tijd intens aan te staren, wat voor mij het teken is dat ik direct mijn rust moet pakken. Tijdens het wandelen zit Dushi vast aan mijn heupriem. Soms gaat ze plotseling zitten en verzet ze geen stap meer. Dan moeten we samen wachten tot de aanval komt. Ze let goed op en geeft me dan veel kusjes in mijn gezicht, waardoor ik sneller bijkom.

Daarnaast kan Dushi thuis op de alarmknop drukken als ik val. De thuiszorg of de alarmcentrale neemt dan contact op via een kastje. Gelukkig komt dit weinig voor, omdat Dushi mij zo vroeg waarschuwt dat we door samen te knuffelen een aanval soms kunnen voorkomen.

Wat betekent Dushi voor jou?

Sinds Dushi in mijn leven is, is er een wereld van verschil. Voordat ik haar had, durfde ik uit angst voor aanvallen niet meer zelfstandig naar buiten. Ik viel vaak op straat en belandde telkens in het ziekenhuis. Ook koken werd mij ontnomen.

Nu ga ik weer op stap en ben ik niet meer bang. Ik ben veilig omdat ik op tijd word gewaarschuwd. We toeren samen zelfs trots op een driewielscooter! Dankzij Dushi, en mijn NVS-operatie (Nervus Vagus Stimulatie), heb ik mijn zelfstandigheid terug. Aan de buitenkant zie je niks aan mij, maar wat je niet ziet, wil niet zeggen dat het er niet is. Dushi is het belangrijkste in mijn leven.

Worden jullie weleens lastiggevallen door omstanders? En hoe?

Ja, Dushi wordt helaas nog dagelijks door wildvreemden aangehaald, zelfs als ze haar dekje draagt. Mensen geven haar snel even een aai tijdens het wandelen, waardoor ze direct haar concentratie kwijt is. Soms vragen mensen netjes: "Je mag haar niet aanhalen hè?" Als ik dan bevestig dat ze werkt, steken ze alsnog hun hand uit voor een aai. Ik kan daar van binnen heel boos om worden. In mijn appartementencomplex heb ik inmiddels een brief met haar foto opgehangen om te vragen haar te negeren. Gelukkig respecteren de buren het sindsdien wel.

Wat is het vervelendste dat je hebt meegemaakt met omstanders?

Ik ben twee keer heel ingrijpend geweigerd in een winkel. De eerste keer was bij een groenteboer waar we al jaren kwamen. De eigenaar eiste dat Dushi buiten bleef. Toen ik mijn pasje wilde pakken om te bewijzen dat ze een officiële hulphond is, liep hij weg. Bij de kassa ging hij vreselijk tegen ons tekeer waar andere klanten bij stonden. We zijn diep gekwetst weggegaan.

Het tweede incident gebeurde in Haarlem toen ik een pakketje ophaalde. Ik werd direct de winkel uitgestuurd. De tweede keer dat ik er moest zijn, wees de eigenaresse mij bij een volle winkel meteen de deur. Ik heb toen huilend 112 gebeld. De politie kwam direct en een agent heeft het pakketje voor me gehaald. De vrouw kreeg een officiële waarschuwing. Door alle stress zat ik buiten op straat met epileptische aanvallen. De agenten waren gelukkig heel lief en bleven bij me. Dit heeft zoveel indruk gemaakt dat ik hier later een boek over wil schrijven.

Wat zou je aan mensen mee willen geven?

Een hulphond is een medisch hulpmiddel dat we keihard nodig hebben. En heel belangrijk: ze zijn absoluut niet zielig! Ze vinden het juist fantastisch om te helpen. Vragen stellen mag altijd aan ons, maar zoek nooit contact met de hond.

Besef goed: als jij een hulphond afleidt, kan de eigenaar direct daarna hard op de grond vallen omdat de hond het medische signaal heeft gemist. De hond raakt daarna zelf ook in paniek. Er gaan jaren van aanvragen, papierwerk en intensieve trainingen vooraf aan een hulphond. We waarderen de interesse, maar respecteer het ook als we een keer ons verhaal niet willen doen op straat. "Laat onze hulphonden met rust!"